ESB ákveður utanríkisstefnu Íslands

Stjórnarráðið stimplaði sex valdsboð frá Evrópusambandinu (nr. 2017/1561, 1547, 1549, 2214, 2426, 2212) í janúar sl. um refsiaðgerðir gegn Rússum vegna „ástandsins í Úkraínu“ og „innlimunar Krím“. Valdsboðin eru ákvarðanir í utanríkismálum sem sjálfstæðar þjóðir taka venjulega sjálfar. Þau eru um áframhaldandi þáttöku Íslands í refsiaðgerðunum.

Fyrstu valdsboðin frá ESB um refsiaðgerðir gegn Rússum komu í mars 2014. NATO- og ESB- ráðherrar héldu fund í byrjun apríl það ár þar sem samþykkt var að fordæma Rússa. Þar með var Rússagrýlan opinberlega endurreist. Íslensk stjórnvöld tóku þátt í refsiaðgerðunum sem varð til þess að gamalt og gróið viðskiptasamband við Rússa, eitt það mikilvægasta sem Ísland hefur átt, fór til spillis og Rússar settu viðskiptabann á móti. Afsökun íslenskra stjórnvalda var „að rjúfa ekki samstöðu vestrænna þjóða“ en eins og kunnugt er hefur sú samstaða ekki dugað þegar í harðbakka hefur slegið nema að Rússland hafi verið með. Rússar hafa aldrei gert sig líklega til hernaðar gegn Íslandi eða norrænu talandi Norðurlöndum og reyndar ekki heldur Vestur-Evrópu. Færeyjar höfnuðu aðild að refsiaðgerðunum. Líka samstarfsþjóð Íslands í EFTA, Sviss (sem er hvorki í EES, ESB né NATO).

Færeyingar hafa sýnt meiri þor og dug í utanríkisstefnu en Íslendingar. Þeir hugsa fyrst og fremst um hagsmuni landsins, en ekki pólitísk samskipti við aðrar þjóðir. Besta dæmi um þetta er viðskiptabann Vesturlanda á Rússland vegna innlimunar þess á Krímskaga og afskipta af stríðsátökunum í Austur-Úkraínu. Íslendingar kusu að fylgja meirihlutaákvörðun annarra vestræna ríkja og það þrátt fyrir meira tap hlutfallslega fyrir íslenskt þjóðarbú en fyrir nágrannalöndin. (Skinna.is)

Grunnástæða refsiaðgerða ESB og NATO var Úkraína neitaði að sækja um aðild að ESB í nóvember 2013 og var reynt að kenna Rússum um. Upplausnaröfl á Vesturlöndum, bæði á vegum ríkisstjórna, „fjárfesta“ og „samtaka“, hafa eytt fúlgum fjár í að koma Úkraínu í ESB og NATO.

Bandaríkjastjórn undir Obama hafði „fjárfest“ 5 milljarða dala í undirróðri þegar óeirðaseggir, á launum hjá „fjárfestum“ á Vesturlöndum, komu af stað götubardögum í Kænugarði í byrjun árs 2014. Þekkt spillingaöfl í ESB og Bandaríkjunum eyddu miklum en óþekktum fjárhæðum í að valda upplausn í Úkraínu. Markmiðið var og er að opna Úkraínu fyrir vestræna „fjárfesta“, eins og Grikkland og Litháen, og þrengja að Rússum. Upplausnaröflunum tókst að flæma löglega kjörna stjórn Úkraínu frá völdum og koma sínum leppum að. Þeir heyja nú borgarstyrjöld og kenna Rússum um. Að ríkisstjórn Rússlands eigi aðild að borgarastyrjöldinni hefur ekki sannast en það tæki rússneska herveldið stutta stund að leggja undir sig Úkraínu ef það væri ætlunin. „Ástandið í Úkraínu”  er að miklu leyti afleiðing afskipta ESB og NATO og spillingarafla þaðan.

Rússaveldi var stofnað í Úkraínu árið 882 og hefur Úkraína jafnan talist hluti af Rússaveldi síðan. Sterkt Rússaveldi hefur bjargð Evrópu frá stríðsþjóðum sem farið hafa um með drápum og eyðileggingu, Mongólum 1380, Frökkum 1812 og Þjóðverjum 1945.

Krímskagi er byggður Rússum að mestu og hefur verið rússneskt landsvæði í aldir. Þegar Ráðstjórnarríkin voru fallin notuðu ráðamenn í Úkraínu tækifærið og innlimuðu Krím ólöglega (1991-1995). Enginn á Vesturlöndum mótmælti. Krímbúar ákváðu síðan í þjóðaratkvæði að Krím yrði aftur rússneskt.

Ísland hefur oft farið sínar eigin leiðir í „vestrænni samvinnu“, meira að segja „rofið samstöðu vestrænna þjóða“. Rússar hafa ætíð staðið með Íslandi þegar „vestrænar þjóðir“ hafa reynt að traðka á Íslandi og þeir hafa stutt landið í baráttunni fyrir frelsi og sjálfstæði. Þegar okkar bandamenn Bretar settu hafnbann á Ísland (1952) björguðu Rússar efnahagnum og keyptu okkar afurðir. Í öll skiptin þegar átti að stöðva landhelgisútfærslurnar, m.a. á Alþjóða hafréttarráðstefnunni, stóðu okkar „bandamenn“ ekki með okkur en Rússar gerðu það. Þegar Bretar reyndu að fjárkúga Ísland (2008) buðu Rússar aðstoð.

Einfeldningslegar tilraunir Vestur-Evrópuríkja til að þvinga Rússa hafa aldrei borið árangur. Þetta viðskiptabann hefur leitt af sér að landbúnaður hefur stór aukist þar og eru Rússar nú orðninr stærstu úflytjendur grunn-fæðuvara s.s. hveitis.

Bönn á ferðir ráðamanna á fótbóltaleiki heimsmeistaramótsins í Rússlandi í júní 2018 sýna hvað sjálfbyrgingshátturinn og barnaskapurinn er stór hluti af Rússagrýlunni.

Íslensk stjórnvöld geta hafnað þátttöku í viðskiptabönnum gegn Rússum með vísan til viðsksiptahagsmuna og langtíma viðskiptasögu. Það er skortur á hagsmunagæslu stjórnvalda hér að láta Evrópusambandið segja Íslandi fyrir verkum með að framlengja viðskiptbann á land sem hefur ætíð verið vinveitt Íslandi og mikilvægt fyrir viðskipti landsins.

This entry was posted in EES, Utanríkismál, Verslun. Bookmark the permalink.