Lög og reglugerðir Evrópusambandsins, sem Ísland verður að innleiða vegna EES-samningsins, eru smám saman að rífa niður atvinnuvegi í landinu. Stjórnkefrið er orðið þungt og dýrt og stendur í vegi fyrir starfsemi margra fyrirtækja og þróun og endurnýjun þeirra. Viðskipti við önnur lönd en ESB-lönd eru í höftum af reglugerðum og sk. gæðakröfum sem eru til þess að hleypa afurðum ESB á markað en útiloka aðrar.
Mörg mikilvægustu iðnfyrirtækin í eigu Íslendina hafa verið lögð niður, seld eða gefin (Áburðarverksmiðjan, Sementsverksmiðjan, kísilgúrverksmiðjan). Orkuiðnaðarverksmiðjum hefur verið lokað vegna ESB-reglugerða (kísilmálmverksmiðju í Helguvík) og getuleysis okkar stjórnvalda að vernda atvinnustarfsemina fyrir eyðileggingarmætti Evrópusambandsins (kísilmálmverksmiðjan á Húsavík). Sk. frumkvöðla- eða nýsköpunarfyrirtæki er mörg komin í eigu erlendra aðila að meira eða minna leyti, svo sem fisktækjasmiðjur eða aukaafurðaiðnaður sjávarútvegsins. EES-tilskipanir stefna einu tæknifyrirtækjanna í þrot (Vélfag).
Flugsamgöngur eru komnar í óefni vegna okurdýrkeyptra kvaða á notkun eldsneytis. Skipaútgerð og togaraútgerð mega eiga von á að fara sömu leið. Orkugeirinn er orðinn of dýr í rekstri sökum EES-reglufargansins frá ESB. Landbúnaðurinn keppir við niðurgreiddar (og sýklahlaðnar) landbúnaðarvörur frá ESB og sætir skaðlegum „umhverfsiverndarareglugerðum“. Helsti uppbyggingaratvinnuvegur landsbyggðarinnar, fiskeldið, er næstur á dagskrá.
Óheftur, stjórnlaus, fólksinnflutningur frá EES/ESB-löndum (þar búa nærri hálfur milljarður manna) er að yfirhlaða Ísland af fólki. Fólksfjöldinn var 260 þúsund við upphaf EES en er nú orðinn 390 þúsund. 50% aukning á 3 áratugum, meira enn nokkurt samfélag þolir! Enda innviðir og samfélagsbyggingin farin að molna í sundur. Fjárfestingarnar, íbúðamarkaðurinn, aðgenið að færum iðnaðarmönnum, þjónustan, lögreglan, sjóðir almannafjár líða fyrir fólksinnflæðið. Stór hluti landsmanna talar ekki Íslensku
Einhver óþörfustu lög sem við höfum tekið upp frá Evrópusambandinu eru sk. vatnalög (nr 36/2011), sett í andstöðu við bestu menn hér, þau eiga við meginland sem er vatnsskortssvæði miðað við Ísland. Það voru 4 EES-tilskipanir sem þau voru kokkuð uppúr: 2000/60, 2006/118, 2008/105 og 2009/90. Í lagatextanum hlotnast íslensku máli nýtt orð sem er meiningarlaust rugl fáfróðra skriffinna, „vatnshlot“ sem á að þýða vatnsmengi en er skrípi sem verður til þess að menn skilji tilskipanirnar illa.
Okkar ungi umhverfisráðherra er nú að berjast við vitleysuna sem stendur ekki bara í vegi fyrir virkjunum heldur er líka orðin þrándur í götu fiskeldis (Mbl 19.2.2026). Og ESA (eftirlitsskrifstofan með að við hlýðum ESB, kölluð eftirlitsstofnun EFTA en hefur ekkert með EFTA að gera) er byrjuð að kássast upp á fiskeldið og mun að lokum bremsa þróunina þar eins og EES-samningurinn er að gera í öðrum atvinnugreinum. Ráðherrann ætlar að setja ný heildarlög og bjarga málunum sem vonandi gengur vel. En því miður er hann og allt Stjórnarráðið og Alþingi föst í dauðahrammi EES-samningsins. Sama tilskipunin og var í vatnalögunum frá 2011 er áfram vísað í í nýja lagafrumvarpinu https://island.is/samradsgatt/mal/4139 eins og þær væru náttúrulögmál. Það gerir nýju lögin að hringavitleysu eins og hin fyrri.
Ungi ráðherran ætti að herða upp hugann og afnema lög nr 36/2011 með skít og skinni.
